برترين دعا در شب قدر تعجيل فرج امام زمان(عج) است

مسئول دارالقرآن سازمان تبليغات اسلامي استان قم

دعا و نيايش به درگاه پروردگار براي تعجيل فرج امام زمان(عج) از برترين اعمال در شب قدر است.

به گزارش آينده روشن، حجت‌الاسلام جواد عظيمي با اشاره به نظرات مفسران و محدثان درباره شب قدر اظهار داشت: قدر به معناي بزرگ و با عظمت است، چرا كه اين شب نزد پروردگار بزرگ و با عظمت بوده و هر عبادت در اين شب برابر هزار ماه است.

وي خاطرنشان كرد: خداوند شب قدر را امتياز و برتري براي مسلمانان قرار داد تا در اين شب با عبادت به جبران فعاليت‌هاي گذشته بپردازند.

مسئول دارالقرآن سازمان تبليغات اسلامي استان قم نزول ملائكه و روح را از ديگر فضيلت‌هاي شب قدر ذكر و تصريح كرد: در شب قدر ملائكه بر قلب حضرت ولي عصر(عج) نازل شده و نامه اعمال را بر ايشان عرضه مي‌كنند.
حجت‌الاسلام عظيمي خاطرنشان كرد: در شب قدر مقدرات بندگان تعيين شده و اين تقديرات را به محضر امام زمان(عج) مي‌آورند تا در صورت تاييد در طول سال تداوم پيدا كند.

وي تاكيد كرد: ارادتمندان حضرت وليعصر(عج) بايد هر چه بيشتر تلاش كرده و موفقيت خود را از خداوند متعال مطالبه كنند.

مسئول دارالقرآن سازمان تبليغات اسلامي استان قم با اشاره به آيه‌اي از قرآن گفت: در اين آيه خداوند به رسول اكرم(ص) فرمود تو از كجا مي‌داني كه شب قدر چيست.

حجت‌الاسلام عظيمي ادامه داد: اين آيه بر اين موضوع تاكيد دارد كه شب قدر از منزلت و ارزشي افزون برخوردار است و انسان‌هاي معمولي براي درك اين شب بايد تلاش كنند.

وي با بيان اينكه شب قدر بهتر از هزار ماه است، بيان داشت: شب قدر عنايت، لطف و مرحمت خداوند نسبت به بندگان است تا عبادت بهتر از هزار ماه داشته باشيم و اين موضوع بر قدرداني شب قدر تاكيد دارد.

وي خاطرنشان كرد: سؤالي از حضرت اميرالمومنين(ع) مبني بر علت مشخص نشدن تعيين شب قدر مطرح كردند كه حضرت در پاسخ آن فرمود شب معيني براي اين امر تعيين نشده تا بندگان به نيايش، راز و نياز بيشتر با پروردگار بپردازند.

مسئول دارالقرآن سازمان تبليغات اسلامي استان قم با اشاره به اعمال شب قدر بيان داشت: كمك به درماندگان و بيچارگان و صله رحم از جمله اموري است كه بايد در شب قدر به آن پرداخته شود و مهم‌تر اينكه بر اساس آنچه در روايات مشخص شده در اين سه شب از مسائل دنيوي پرهيز كنيم تا به درك و يقين برسيم و مقدرات تعيين شده در اين شب‌ها با تلاش خداوند و بندگان مقرر مي‌شود.

حجت‌الاسلام عظيمي يادآور شد: بهترين اعمال در شب قدر شب‌زنده‌داري، تلاوت قرآن و دعاي تعجيل امام زمان(عج) است و دعاي تعجيل امام عصر(عج) در جايگاه و منزلت بالاتر قرار دارد.

وي با بيان اينكه دعا و نيايش در شب قدر سبب خودسازي و تقوا در نهاد انسان‌ها مي‌شود، گفت: بندگان در اين شب‌ها با توجه خاصي و در فرصت زمان بيشتر با خدا راز و نياز كرده كه علاوه بر تقرب به خدا در تزكيه نفس و تقرب به خدا موثر است.

مسئول دارالقرآن سازمان تبليغات اسلامي استان قم يادآور شد: براي درك بهتر شب قدر بايد در طول سال توفيق فهم و درك اين شب عظيم را از پروردگار بخواهيم و كسب درآمد حلال از مواردي است كه توفيق درك اين شب را به انسان مي‌دهد.

اتصال زمین با ملکوت

بشر قرن بیست و یکم، امروزه از نظر صنعت و تکنولوژی پیشرفتهای خارق العاده ای نموده است. اما آیا هیچ یک از دستاوردهای دانش بشر توانسته تا جایگزین رابطه او با عالم بالا گردد؟ آیا شاهراه زمین و ملکوت امروزه نیز به روی بشر گشوده است یا آنکه مدتها است که رابطه زمین و آسمان قطع گردیده است؟ این پرسشی است که در میدان نظر، خداپرستان پاسخهای متفاوتی برای آن دارند. اگر شما هم به دنبال پاسخی برای آن هستید، پس با ما همراه باشید.

از نظر یهودیان با مرگ موسی(علیه السلام) و پس از خاتمه یافتن سلسله انبیاء بنی اسرائیل، ارتباط بشر با عالم بالا قطع گردید. لذا از نظر آنان بعد از فوت موسی (علیه السلام) و پیامبران بزرگ بنی اسرائیل، دیگر وحیی نیست و در جامعه فردی وجود ندارد که نماینده خدا بر روی زمین باشد.

در مقابل مسیحیان گفته اند که این فیض تا زمان حضرت مسیح(علیه السلام) باقی است.(2) آنان می گویند ارتباط بشر با ملکوت پس از موسی (علیه السلام) و جانشینان او نیز همچنان از نظر وحی باقی بوده است، اما با به دار آویخته شدن مسیح و پایان یافتن رسولان مسیحیت، این رابطه قطع شد.

در کنار این، مسلمانان بر این عقیده اند که این فیض، تا زمان پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) پیوسته باقی است. اما در این میان اهل سنت عقیده دارند که این فیض معنوی - که در لباس نبوت و امامت بود- با رحلت پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) قطع گردید. بنابر این، آنان می گویند که پس از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) ارتباط بشر با عالم بالا برای همیشه قطع شد.

حال سؤال این است که مگر بشر پس از رحلت پیامبر خاتم (صلی الله علیه و آله و سلم)، بدتر از اقوام گذشته است؟ آیا بشر در قرون اخیر، از نظر کمالات از گذشتگان کمتر است؟ مسلما کمالاتی که اکنون بشر دارد و در کنار آن نیاز روز افزون او به ارتباط با آسمان را هیچ وقت بنی اسرائیل و قوم نوح و هود نداشته اند. پس چرا خدا چنین فیضی را به آنان داده، ولی این فیض را به ما نداده است؟

در این میان برخی از صاحب نظران و فلاسفه معاصر(3)، پاسخ این پرسش مهم بشریت را در منطق شیعه یافته اند و لذا بر این باورند که تنها شیعه است که برای این مسأله جوابی درخور دارد.
در نظر شیعه، هم اکنون نیز انسان کاملی وجود دارد که رابطه بین زمین و ملکوت از طریق او برقرار است. آری، نبوت خاتمه یافته است؛ لذا این رابطه در عصر کنونی به صورت نبوت نیست که به دنبال آن صحبت از تکالیف و دین جدیدی باشد. اما شیعه ارتباط زمین و آسمان را از طریق امامت باقی می داند. در نظر شیعه ارتباط زمین و ملکوت به واسطه انسانی کامل برقرار است و فیض الهی از طریق همین انسان کامل است که به بشر می رسد. در دوران کنونی نیز شیعه آن انسان کامل را امام مهدی (علیه السلام) معرفی می کند و او را نماینده خدا بر روی زمین می داند. او همان است که شیعه هنگامی که در دعای ندبه از او یاد می کند، آشکارا او را واسطه اتصال زمین و آسمان می خواند.(4)

آری، امام مهدی (عج) هم اکنون نیز واسطه بین زمین و آسمان است و شیعیان هم اکنون نیز این فیض امام غایب خویش را کمتر از دوران ظهور او نمی دانند. امروزه نیز تأثیر این رابطه میان زمین و آسمان در قلبها و هدایت رساندن او به تشنگان هدایت، کمتر از دوران ظهورش نیست.

این پاسخی است که شیعه ارائه می کند و آنرا در کنار پاسخ سایر مکاتب، برای سنجش به ترازوی منطق فرهیختگان می سپارد. اما در این میان، آیا من و تو گمشده خویش را یافته ایم و آیا با او در  شاهراه میان زمین و آسمان همراه گشته ایم؟
(برگرفته از مجله انتظار، شماره 1، مقاله مبانی کلامی مهدویت، تألیف آیت الله سبحانی(به همراه تلخیص و تصرف))

قابل توجه عاشقان مهدی

سلام. یه خواهش . اگه پسر فاطمه رو دوست داری ، واسه خاطرش این متن رو تا آخر بخون. ضرر نداره.

سلام دوستان. با نزدیک شدن به ایام نیمه شعبان بر آن شدیم که یه طرح مشت واسه آقامون اجرا کنیم. یه طرح که پیشنهاد دهندش یه دوست عزیز بود. اونایی که منتظرن بسم الله.

اول یه سوال؟ خدایی چند شب  واس خاطر مولا صاحب الزمان (عج) از خواب بیدار شدیم و واس آقامون دعا کردیم و باهاش حرف زدیم؟ چند بار با آقا درد و دل کردیم. اصلا بلدیم؟ بلدیم که چه جوری با آقا باید حرف زد؟ خیلی آسونه. آسونتر از هر چیز ولی افسوس که ما بلد نیستیم. حالا رفقا بیاین برای یه بار که شده کاری کنیم تا لبخند رو لبای پسر فاطمه(س) بنشینه. ما که همیشه دلش رو خون می کنیم یه بار هم باعث شادی آقامون بشیم.

در نامه ی امام زمان رسیده که «  واکثرو الدعا بتعجیل الفرج  » برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید.

و در احادیث اومده که هیچ چهل مومنی جمع نشوند و بر یک امر دعا کنند و دعای آنان مستجاب نشود.

بچه ها می خوایم تا روز میلاد آقامون هر شب جمعه  بیدار شیم و به عشق آقا نماز شب بخونیم و برای ظهورش دعا کنیم. هر کی از هر جای دنیا. فرقی نمی کنه . همه دلامون رو می فرستیم در خونه ی خدا گدایی . برای نزدیک کردن ظهور .

و اما چگونگی برنامه. قراره پنج شنبه شب یا به عبارتی شب جمعه بعد از نیمه شب شرعی ساعت 3/30 از خواب بیدار بشیم و ابتدا نماز شب بخونیم ( می تونید دو رکعت به نیت نماز شب بخونید اگه بلد نیستید) و بعد برای ظهور آقا دعا کنیم. تاریخ روز ها رو هم براتون می نویسم. هر کی مایله در این طرح شرکت کنه تو نظرات به من بگه و هر کی که ثبت نام کرد اگه واقعا آقاش رو دوست داره به ده نفر از دوستان اینترنتیش اطلاع بده و با طرح آشناش کنه یا به وبلاگ ارجاعش بده و یا این متن رو کپی پیست کنه تو وبلاگش تا تعداد بیشتر بشه  و اثرش هم بیشتر بشه انشاءالله.

پنج شنبه 17/4/1389 ساعت 3/30 نیمه شب
پنج شنبه 24/4/1389 ساعت 3/30 نیمه شب
پنج شنبه 31/4/1389 ساعت 3/30 نیمه شب

منبع : وبلاگ منتظر قائم

دلایل ارتباط با امام زمان در عصر غیبت

در هر عصری, سی مؤمن دوستدار, مشرف به لقای حضرت می شوند.

امام زمان در غیبت از مردم کناره نمی گیرد.

دلیلهای امکان ارتباط
بر امکان ارتباط با حضرت حجت در غیبت کبری, دلیلهایی می توان اقامه کرد, که در مجموع, به سه دلیل می رسد:
1. روایات.
2. اجماع.
3.داستانها.

روایات

روایاتی که امکان دیدار با حضرت را بیان کند, اندک شمارند (3عدد) و از جهت سند و دلالت مخدوش.
* امام صادق (ع) می فرماید:
(لابدّ لصاحب هذا الأمر من غیبة ولابدّ له فی غیبته من عزلة, ونعم المنزل طیبة وما بثلاثین من وحشة151.)
صاحب این امر, بناگزیر, غیبتی دارد و در دوران غیبت, از مردم کناره می گیرد و نیکو منزلی است مدینه طیبه و با سی تن, وحشتی نیست.
(عُزْله), یعنی کناره گیری از خلق.
علامه مجلسی نقل می کند که در برخی نسخه ها عبارت این گونه آمده:
(ولا له فی غیبته من عزله).
در غیبت از مردم کناره نمی گیرد.
می افزاید:
(ظاهرتر آن است که قول نخست را بپذیریم و این نظر, موافق دیگر کتابهاست152.)
به نظر می رسد که احتمال دوم, صحیح باشد, زیرا, روایت, با احتمال دوم, سازگارتر است. یعنی امام, با این که از دیده ها نهانند, امّا از مردم جدا نیستند.
افزون بر این, روایاتی داریم که تصریح دارند حضرت در میان مردم است و به آنان سلام می کند, ولی مردم حضرت را نمی شناسند. ملاصالح مازندرانی, همین گونه به توجیه این احتمال پرداخته است153.
به این حدیث, استدلال شده که همیشه سی تن با حضرت همراهند. و آنان, حضرت را می بینند. بدیهی است که با مردن یکی, دیگری در خدمت حضرت, درخواهد آمد.
(این حدیث, دلالت دارد که حضرت, بیشتر در مدینه و اطراف مدینه است و سی تن از موالی و خواص با آن حضرت, همراهند که اگر یکی بمیرد, دیگری به جای او می نشیند154.)
محدث نوری در جنةالمأوی, برای اثبات داستانهایی که نقل کرده, به این حدیث استناد می جوید:
(وهذه الثلاثون الذین یستأنس بهم الامام(ع) فی غیبته لابد ان یتبادلوا فی کل قرن اذ لم یقدّر لهم من العمر ماقدّر لسیدهم(ع) ففی کل عصر یوجد ثلاثون مؤمناً ولیّاً یتشرّفون بلقائه155.)
واین سی تن, که امام با آنان انس می گیرد در زمان غیبت, بناچار, در هر قرنی تغییر می کنند; زیرا عمری که برای سرور آنان مقدر شده, برای آنان نیست; از این روی, در هر عصری, سی مؤمن دوستدار, مشرف به لقای حضرت می شوند.

اجماع

از دیگر شواهدی که بر امکان ارتباط در عصر غیبت ذکر کرده اند, اجماع است. یعنی عالمی, سخنی از حضرت مهدی(عج) شنیده و آن را به خاطر این که تکذیب نشود, در قالب اجماع بیان کرده است.
محقق تستری, در کشف القناع برای اثبات اجماع, و گونه های آن می نویسد:
(برخی بزرگان و حاملان اسرار ائمه(ع),مسائلی را از امام عصر(عج) دریافت کرده اند. و چون امکان اعلان آن نبوده با عنوان اجماع از نظر امام زمان(ع) یاد می کنند.)
وی, بر این اساس, اکثر زیارات و آداب و اعمال معروفی که بین امامیه متداول است و مستندی از اخبار و کتابهای بزرگان گذشته ندارد, در همین نکته می داند:
(برای گروهی از حاملان اسرار ائمه, علیهم السلام, علم به سخن امام غائب, ثابت می شود, با نقل یکی از سفیران, یا خدمتگزاران آن حضرت در نهانی, به گونه ای که یقین حاصل شود, یا با توقیع و نگارش, یا با شنیدن از حضرت, به صورتی که منافی امتناع رؤیت در زمان غیبت نباشد و چون نمی تواند به آنچه اطلاع یافته, تصریح کند و اعلان بدارد که سخن از کیست و در دیگر ادله علمی موجود, دلیلی بر آن ندارد… و مأمور به پنهان داشتن آن نیست, آن را به صورت اجماع ذکر می کند. شاید همین اصل, در بسیاری از زیارات و آداب و اعمال معروفی باشد که بین امامیه متداول شده و مستند ظاهری از اخبار و کتابهای گذشتگان ندارد…174.)
محدث نوری, در جنةالمأوی175 و نجم الثاقب176, با توجه به گفته محقق تستری, آن را دلیل بر امکان ارتباط گروهی با حضرت حجت(عج) می گیرد.
در پاسخ از ادعای محقق تستری می توان نکاتی را طرح کرد:
1. این ادعا, با روایات امتناع رؤیت در عصر غیبت, ناسازگاری دارد و تعبیر به سفیر در غیبت کبری, صحیح نیست و توقیع و نگارش در این زمان نیز امکان ندارد. باید دلیل خاصی بر اثبات آن ارائه گردد و با حدس قابل پذیرش نیست.
2. علما, هیچ گونه حجیتی برای چنین اجماعی قائل نیستند و حتی اجماع لطفی و دخولی را که احتمال حضور امام در جمع اجماع کنندگان است, ردّ می کنند.
شیخ عبدالکریم حائری, در دررالفوائد, پس از ذکر اجماع دخولی و اجماع لطفی و ردّ آنها چنین اظهار نظر می کند:
(ان الطریق الاول مما لایمکن تحصیله فی عصر الغیبة… والطریق الثانی لیس صحیحاً لعدم تمامیة البرهان الذی اقیم علیه فانه بعد غیبة الامام علیه السلام بتقصیر منا کل مایفوتنا من الانتفاع بوجوده الشریف وبما یکون عنده من الاحکام الواقعیة قد فاتنا من قبل انفسنا فلایجب علیه عقلاً ان یظهر المخالفة عند اتفاق العلماء اذا کان اتفاقهم علی خلاف حکم الله الواقعی177.)
راه نخست [اجماع دخولی] از آن مواردی است که در عصر غیبت تحصیل آن امکان ندارد. و راه دوم [اجماع لطفی] نیز درست نیست; زیرا دلیل آن کامل نیست. چون پس از غیبت امام, به خاطر تقصیری که از ما رخ داده, هر چه از بهره مندی از وجود حضرت محروم بمانیم و آنچه از احکام واقعی که نزد آن حضرت است از دست بدهیم, از جانب خود ماست و بر امام عقلاً واجب نیست که با اتفاق علماء, مخالفت کند, آن گاه که اجماع آنان بر خلاف حکم واقعی باشد.
آن گاه که امام, وظیفه برای اصلاح آنچه با واقع ناسازگار است, نداشته باشد, به طریق اولی, در باب آداب زیارت و… وظیفه ای نخواهد داشت.
افزون بر این, علمای ما, در گذشته و حال, به این نکته به روشنی اشاره کرده اند که وظیفه مردم در غیبت کبری, مراجعه به علماست. کراجکی, پس از بیان احتمال بهره وری گروهی از اولیاء, به این نکته تصریح می کند178 و شیخ مفید, اظهار می دارد که باید به فقهاء مراجعه کرد و اگر آنان, پاسخی از روایات نیابند, باید از عقل, که حجت باطنی است استمداد بجویند و عقل را به عنوان منبع احکام شرعی, معرفی می کند:
(ویستعینوا فی معرفة ذلک بعلماء الشیعه وفقهائهم وان کان ـ والعیاذ باللّه ـ لم یوجد فیما اختلفوا فیه نص علی حکم سمعی فلیعلم ان ذلک مما کان فی العقول و مفهوم احکام العقول…179.)
در موارد اختلافی, از علما و فقهای شیعه, کمک بخواهند و اگر در آنچه اختلاف کرده اند, دلیلی نیافتند, پس بدانند این از مواردی است که در عقلها نهفته و مفهوم حکم عقلی است.
3. احتمال دارد مواردی که وی اشاره دارد و دعاهایی که به برخی آموخته, در خواب بوده است, آن گونه که سید بن طاووس, در شرح دعای مصری در مهج الدعوات, ذکر کرده180 و فقط در یک مورد گفته که صدای حضرت را در سرداب سامراء شنیده که به دعا مشغول است181 و در آن جا نیز, ادعای رؤیت نکرده است.
4. ما اگر آنچه را که محقق تستری گفته, صحیح بدانیم, باز دلیلی بر ادعای محدث نوری نخواهد شد که داستانهایی در مشاهده حضرت آورده است, زیرا محقق تستری, فرض را جایی گرفته که مرتبط با امام عصر(عج), به هیچ وجه ادعای مشاهده ندارد و به خاطر همین ادعا نداشتن, نظر حضرت حجت را, به عنوان اجماع نقل می کند و از اظهار مشاهده, اجتناب می ورزد, چرا که تکذیب خواهد شد.

پی نوشت ها :

151. (کافی),ج 340/1; (بحارالانوار), ج153/52, 157; (کتاب الغیبة) نعمانی 188/ ح41.
152. (مرآة العقول), ج50/4.
153. (شرح کافی), ملا صالح مازندرانی,ج 243/6, تحقیق و تعلیق شعرانی, اسلامیه, تهران.
154. (بحارالانوار), ج158/52.
155. (جنة المأوی), چاپ شده در (بحارالأنوار), ج320/53.
156. (جامع الرواة), ج547/1, دار الاضواء, بیروت.
157.(بحارالانوار), ج157/52.
158. (کتاب الغیبة), نعمانی 188/, ح43.
159. (مرآة العقول), ج50/4.
160. (همان مدرک) 52/.
161. (شرح کافی), ملا صالح, ج243/6.
162. (وافی), ج412/2.
163. (کافی),ج 340/1.
164. (کتاب الغیبة), نعمانی 170/.
165. (شرح کافی), ملا مصالح, ج245/6, ح19.
166. (مرآة العقول), ج52/4.
167. (وافی), ج416/2.
168. (کتاب الغیبة), نعمانی, 171, 172.
169. (بحارالانوار), ج153/52.
170. (کتاب الغیبة) 162/, ح120.
171. (همان مدرک) 61/ ح60.
172. (منتخب الاثر) لطف اللّه صافی 253/, به نقل از: (البرهان فی علامات آخر الزمان), متقی هندی.
173. (المسائل العشرة فی الغیبة) 82/, کنگره هزاره شیخ مفید.
174. (کشف القناع), اسداللّه تستری, معروف به محقق کاظمی 230/, چاپ سنگی,افست, مؤسسه آل البیت, قم.
175. (جنة المأوی), چاپ شده در (بحارالأنوار), ج321/53 .
176. (نجم الثاقب) 489/.
177. (الدرر الفوائد) 372/, انتشارات اسلامی, وابسته به جامعه مدرسین, قم.
178. (کنزالفوائد), ج218/2.
(فاما الذی یجب ان یفعله الیوم المسترشدون ویعوّل علیه المستفیدون فهو الرجوع الی الفقهاء من شیعة الائمة وسؤالهم فی الحادثات عن الاحکام والاخذ بفتاویهم فی الحلال والحرام. فهم الوسائط بین الرعیة وصاحب الزمان, علیه السلام, والمستودعون احکام الشریعة الاسلام و لم یکن الله تعالی یبیح [لحجته] صلی اللّه علیه, الاستتار إلاّ وقد اوجد (للأمة) من فقه آبائه ما تنقطع به الأعذار.)
179. (الرسالة الاولی فی الغیبه) شیخ مفید, 15/, کنگره.
180. (مهج الدعوات), سید بن طاووس 280/, دارالذخائر, قم; (جنة المأوی), چاپ شده در (بحارالأنوار) جلد 228/53.
181. (مهج الدعوات) 296/.

علائم ظهور

هرگاه دیدی كه حق بمیرد و طرفدارانش نابود شوند

آن گاه ظهور نزدیک است.

زمانی بر مردم خواهد رسید که اگر کسی بخواهد صابر باشد و دین خودش را حفظ کند مانند کسی است که خواهد آتش سوزانی را در کف دستش نگه داری کند. در آن زمان (مردم مانند گرگ درنده خو می شوند. اگر کسی گرگ صفت باشدمی تواند با آنها معاشرت کند و گرنه گرگها او را می خورند.

از کتاب کمال الدین صدوق که سلیمان ابن خالد گفت از حضرت صادق (ع) شنیدم می فرمود پیشاپیش  ظهور قائم (ع) دو مرگ در مردم پیدا می شود مرگ قرمز و مرگ سفید و چنان می شود که از هر هفت نفری پنج نفر میمیرند مرگ قرمز شمشیر  وکشتار  است و مرگ سفید طاعون  می باشد.

بر اساس احادیث و روایات، خروج سید حسنی، ‌از دیگر نشانه‌های ظهور حضرت مهدی ـ علیه السلام ـ است.
امام صادق ـ علیه السلام ـ فرمودند: سید حسنی جوانی خوش سیماست كه از سرزمین دیلم و قزوین برای نصرت و یاری آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ قیام می‌نماید و با بانگی رسا و بیانی شیوا فریاد بر می‌آورد كه به یاری آل محمد ـ صلّی الله علیه و آله ـ برسید و از شما طلب یاری می‌كند. مردان از طالقان كه شوق شدید به جهاد دارند به او پاسخ مثبت می‌دهند

سید حسنی، پس از دوران طولانی، زمام امور مناطقی را به دست می‌گیرد و اندكی پیش از ظهور به سوی عراق وكوفه می‌رود و از دیلم و قزوین تا كوفه زمین را از لوث وجود ظالمان پاك می‌كند و سرانجام كوفه را محل اقامت خویش قرار می‌دهد؛ مدتی در كوفه اقامت می‌نمایند و سپس «خبر ظهور مهدی (عج) به ایشان می‌رسد، سید با یارانش به محضر حضرت مشرف می‌شوند و از آن حضرت مطالبه دلایل امامت و موارث انبیاء را می‌نماید.

درباره امام رضا(ع)

امام رضا (ع)، هشتمين امام از اين پيشوايان پاك و گرامى است. امام رضا (ع) تنها امام از اين عزيزان است كه قبر مطهرش در ايران قرار دارد كه شيعيان براى زيارت آن همواره به آن جا مى روند.

امام رضا(ع) در سال 148 هجرى قمرى يعنى حدود (1250) سال پيش در شهر مدينه به دنيا آمد. پدر ايشان امام موسى بن جعفر(ع)، يعنى امام هفتم شيعيان و مادرشان بانويى بزرگوار و خردمند به نام (تكتم) يا (نجمه) بود. امام رضا(ع) در همان سالى زاده شد كه پدربزرگ ايشان، يعنى حضرت امام جعفر صادق(ع)، به شهادت رسيد.
نام ايشان (على ) است، ولى بر اساس شيوه اى كه در ميان اعراب مرسوم است، به وى (ابوالحسن) مى گفتند. اين گونه اسمها را (كنيه) مى نامند. علاوه بر نام و كنيه، گاه عنوان ديگرى نيز به افراد مى دهند كه آن را (لقب) مى گويند. امام هشتم داراى لقب هاى متعددى است. از جمله معروف ترين اين القاب، (رضا)، (عالم آل محمد)، (غريب الغرباء)، (شمس الشموس) و (معين الضعفاء) است. ناميدن هر فرد به اين نامها، يعنى اسم، كنيه و لقب دليل خاصى دارد. گفته اند كه وى را به اين جهت (رضا) لقب داده اند كه خدا از او راضى است.
دوران كودكى و جوانى امام در مدينه گذشت. اخلاق نيكو، دانش فراوان، ايمان و عبادت بسيار از ويژگى هايى بود كه امام را مشخص مى ساخت.
شخصيت اخلاقى امام
از خوش اخلاقى امام سخن بسيار گفته اند. همه اينها براى ما درس (چگونه زيستن) است:

ـ هيچ گاه با سخن خود، ديگران را آزار نداد.
ـ سخن هيچ كسى را قطع نكرد.
ـ به نيازمندان بسيار كمك مى فرمود.
ـ با خدمتگزاران خود بر سر يك سفره مى نشست و غذا مى خورد.
ـ هميشه چهره اى خندان داشت.
ـ هرگز با صداى بلند و با قهقهه نمى خنديد.
ـ هنگام نشستن، هرگز پاى خود را در حضور ديگران دراز نمى كرد.
ـ در حضور ديگران هرگز به ديوار تكيه نمى زد.
ـ به عيادت بيماران مى رفت.
ـ در تشييع جنازه ها شركت مى جست.
ـ از مهمانان خود، شخصا پذيرايى مى كرد.
ـ وقتى بر سر سفره اى مى رسيد، اجازه نمى داد تا به احترام او از جاى برخيزند.
ـ به پاكيزگى بدن، موى سر و پوشاك خود بسيار توجه داشت.
ـ بسيار بردبار و صبور و شكيبا بود.

اينها گوشه اى از اخلاق امام بود. آيا با داشتن اين اخلاق و رفتار نبايد خدا از او راضى و خرسند باشد؟ و آيا سزاوار نيست كه او را (رضا) بنامند؟
آيا كسى كه خدا از او خشنود است، مردم از او خرسند نيستند؟ اين گونه هست كه نام (رضا) براى آن امام بزرگوار برازنده و سزاوار است.

پایگاه امام رضا

کرامتی از امام زمان

شناسنامه كرامت

موضوع كرامت: شفاى كامل روحى

منبع كرامت: دفتر ثبت كرامات و خاطرات مسجد مقدّس جمكران، شماره 107

مشخصات: برادر ا - م، چهل ساله، افسر جانباز نيروى انتظامى، ليسانس، ساكن قم

زمان كرامت: 10/4/76

مكان كرامت: مسجد مقدّس جمكران

تاريخ ثبت كرامت: 1378

اسناد و مدارك: چهار برگه استراحت پزشكى از طرف اداره كل بهدارى ناجا، گزارشات بيمارى از شوراى روانپزشكان ناجا و آزمايشان مختلف.

زير نظر پزشكان متخصص: مظاهرى، جهانى، كيهانى، دلير، امامى، روح الهى، قاضى، واحد، عدل پرور، هاشمى، شجاع‏الدين، حياتى، دانشخواه، معدنى پور، پيامى، توسل، حشنانى.
اظهار نظر پزشكى:

معاينه شد و ايشان قادر به خدمت كامل مى‏باشند.
خلاصه كرامت به نقل از شفا يافته:

اينجانب مدت 92ماه سابقه در جبهه و مجروح بودن و موج گرفتگى در تاريخ 16/10/75براى معالجه به شوراى عالى ناجا مراجعه كردم و تشخيص دادند از نظر روحى افسردگى شديد دارم كه در مدت درمان از خدمت معاف بودم كه بعد از ردّ كردن پزشكان و مأيوس شدن از درمان به امام زمان عليه‏السلام متوسل شدم و در صحن مقدس مسجد جمكران خواب حضرت را ديدم كه بعد از اين جريان و عنايت حضرت صاحب الزمان شفاى كامل پيدا كردم و به ادامه تحصيل و كار مشغول شدم.
شرح واقعه از زبان شفا يافته:

اينجانب سرگرد نيروى انتظامى و جانباز جنگ تحميلى مى‏باشم كه مدّت 92ماه سابقه حضور در جبهه‏هاى حقّ عليه باطل دارم و بارها مجروح شدم، ولى سعادت شهادت را نيافتم. بر اثر جراحات و موج گرفتگى دوران جنگ، گاهى از نظر روحى دچار افسردگى مى‏شدم و حالت روانى پيدا مى‏كردم. در تاريخ16/10/75 طبق دستور اعضاء شورايعالى پزشكى اداره كل بهدارى نيروى انتظامى به خاطر پسيكونوروز شديد )افسردگى شديد( و سابقه اسارت وPTD و مجروحيّت و شيميايى، مدّت چهار ماه به بنده استراحت پزشكى دادند. ولى پس از مدّت‏ها درمان و معالجه، پزشكان قم و شورايعالى تهران برايم عدم پاسخ به درمان تجويز نمودند و جوابم كردند.

با مأيوس شدن از همه جا، تنها پناه و دواى دردم را توسل به امام زمان عليه‏السلام ديدم و نذر كردم؛ دو ماه با پاى پياده از جاده قديم جمكران محضر مبارك آقا امام زمان عليه‏السلام برسم.

يك روز كه طبق نذرم به مسجد آمده بودم، بعد از دعا و نماز و گريه و درخواست شفا از حضرت، در صحن مسجد خوابم برد، در

خواب ديدم در محلي هستم و سيدي كه در بيداري او را مي شناختم در آنجا حضور دارد و بسيار مودب در كنار فرد ديكر نشسته بود، فهميدم آن بزرگوار از ايشان مقامشان بالاتر است، يك مرتبه آن آقا رو به من كرد و مرا به نام صدا زد و حالم را پرسيد و فرمودند:

سيد احمد چه مى‏خواهيد؟ و تكرار فرمودند: چى مى‏گى بابا؟

از آنجايي كه آن سيد نزد آن آقا مؤدب نشسته بودند، در عالم خواب فهميدم كه ايشان آقا امام زمان عليه‏السلام است. با گريه و اشك و آه، دامن آقا را گرفتم و ماجراى ناراحتى‏هاى روحى و جسمى، سوزش و خارش داخل مغزم، گيجى و سر در گمى و پريشانى، حواس‏پرتى، موج‏گرفتگى منجر به يك نوع ديوانگى، و از خود بيخود شدن خود را، تعريف كردم و به شدّت گريه مى‏كردم و مى‏گفتم:

آقا مگر ما صاحب نداريم؟ پس چرا خوب نمى‏شوم و تمام دكترها جوابم كرده‏اند، حتى ديگر قادر به خدمت هم نمى‏باشم و اصلا پزشكان معالجم صلاح نمى‏دانند كه من خدمت كنم، چون جنون آنى به من دست مى‏دهد و به هيچ وجه نمى‏توانم حتى درس بخوانم، صداى سوت مى‏شنوم، نمى‏توانم بخوابم و آسايش ندارم.

آقا با ملاطفت خاصّى، دستى روى سرم كشيدند و گفتند:

"آقا احمد خوب شدى، بابا برو سر كارت!"

از خواب بيدار شدم، ديدم آنقدر گريه كرده‏ام كه تمام صورتم و زمين خيس شده است. با همان حال به منزل برگشتم. مجددا همين صحنه را مفصّل‏تر در منزل خواب ديدم.

فرداى آن روز به بيمارستان مراجعه كردم، پزشكان معالجم پس از انجام انواع آزمايش‏ها نوشتند:

"آقاى فلانى از نظر قلبى معاينه شد و معاينه و نوار قلب ايشان سالم است و قادر به خدمت كامل مى‏باشند".

همچنين شوراى روان پزشكان اعلام كردند:

"نامبرده مورد معاينه مجدد قرار گرفت. نظريه شوراى مورخ13/5/76 مبنى بر انجام خدمت عادى، مورد تأييد است".

نتيجه آزمايشات باعث تعجّب تمام پزشكان شده بود و همه به من تبريك مى‏گفتند و با گريه مرا به خدمت تشويق و بدرقه نمودند. از آن تاريخ به بعد سخت مشغول كار هستم و ديگر هيچگونه احساس ناراحتى ندارم، بلكه تا كنون چندين دوره كامپيوتر و دروس ديگر را پشت سر گذاشته‏ام.

بر اساس كرامت ثبت شده در دفتر ثبت كرامات مسجد مقدس جمكران

قیام امام حسین و حکومت حضرت مهدی

پرسش:
قیام امام حسین(ع) چه رابطه ای با حکومت حضرت مهدی (عج) دارد؟

پاسخ:
علت و انگیزه اصلی قیام امام حسین یک چیز بوده است و بقیه چیزهایی که گفته می شود به منزله شاخه ها و زیر مجموعه آن علت اصلی می باشند

و آن عبارتست از پاسداری از آئین اسلام و ترویج و گسترش آن در جامعه و تبیین و توضیح معارف آن برای مردم، و چون دین در واقع باز نمود فطرت و سرشت انسان است پس می توان از این هدف تعبیر به «بیداری و آگاهاندن مردم» نمود. چنانکه در زیارت اربعین امام حسین (ع) می خوانیم: (خدایا من شهادت می دهم که امام حسین) خون پاکش را در راه تو به خاک ریخت تا بندگانت را از جهالت و گمراهی نجات دهد[1].

و از اینجا می توانیم رابطه تنگاتنگ قیام امام حسین (ع) و قیام حضرت مهدی (عج) را درک کنیم. که در واقع ظهور امام زمان (عج) و حکومت آن حضرت مکمل قیام امام حسین است.

برای روشن شدن این مطلب چند نکته را تذکر می دهیم:

همه ائمه (ع) نور واحد هستند یک هدف دارند و هیچ تفاوتی با هم ندارند. و بر اساس شرایط زمانی، نحوه عملکرد آنها فرق دارد، یعنی اگر امام صادق علیه السلام یا هر امام دیگر در زمان امام حسین (ع) بود، همان گونه تصمیم می گرفت و عمل می کرد که امام حسین(ع) انجام داد.

در خصوص ارتباط تنگاتنگ امام زمان عج با امام حسین (ع) نکاتی وجود دارد که باید توجه نمود:

الف- از منظر قرآن: آیات زیادی از قرآن کریم با توجه به تفاسیر ائمه علیهم السلام این ارتباط مستحکم را بیان می کند. چنانکه در تفسیر آیه شریفه: «و آن که مظلوم کشته شده به سرپرستش قدرتی داده ایم، (اما در قتل اسراف نکند) چرا که او یاری می شود.»[2]

امام رضا(ع) می فرماید: این آیه در مورد امام حسین(ع) و امام مهدی(ع) نازل شده است[3].

و امام باقر(ع) می فرماید: مراد آیه حسین بن علی علیه السلام است که مظلوم کشته شد و ما اولیای دم اوییم؛ و چون قائم ما قیام کند به خون خواهی حسین بر می آید[4].

ب- از منظر روایات: در روایات متعددی آمده که امام زمان علیه السلام انتقام گیرنده خون امام حسین علیه السلام است. چنانکه امام حسین (ع) به فرزندش امام سجاد (ع) می فرماید: «سوگند به خدا که خون من از جوشش باز نمی ایستد تا سرانجام خداوند مهدی(ع) را برانگیزد»[5]

و چنانکه در دعای ندبه آمده است: «کجاست آن که کشته کربلا را خون خواهی می کند»

و نیز در زیارت عاشورا می خوانیم: «از خداوند می خواهم روزی ام کند که همراه آن یاری شده –از اهل بیت محمد صلی الله علیه و آله- به خون خواهی ات برخیزم.»[6]

و همچنین شعار امام زمان (عج) و یاورانش در هنگام قیام و ظهور «یا لثارات الحسین(ع) »[7]یعنی «ای خون خواهان حسین(ع) » می باشد.

و خود حضرت در ابتدای ظهور همین ندا را می دهد: «ای اهل عالم منم شمشیر انتقام گیرنده و ای جهانیان جد من حسین(ع) را تشنه کام کشتند ...»[8]

نتیجه اینکه قیام امام مهدی مکمل قیام امام حسین است و باید منتظر ظهور آن حضرت بود تا آثار درخشان این انقلاب ظاهر گردد.

[1] مفاتیح، زیارت اربعین.

[2]سوره اسراء، آیه 33.

[3] کافی، ج 8، ص 255.

[4] تفسیر عیاشی، ج 2، ص 290.

[5] مناقب ابن شهر آشوب، ج 4، ص 85.

[6] مفاتیح الجنان، زیارت عاشورا.

[7] النجم الثاقب، ص 469، بحار ج 99، ص 194.

[8] الزام الناصب، ج 2، ص 282.

نشانه های قبل از ظهور حضرت مهدی

سالي كه مهدي در آن قيام مي كند، بيست و چهار باران مي بارد كه اثر و بركات آن ظاهر است

نشانه هاي خروج مهدي، گرفتن خورشيد در سيزدهم و چهاردهم ماه رمضان است

1- شروع جنگي از صفر تا صفر
عبدالله بن بشار نقل كرده:
«هنگامي كه خداوند ، اراده كند كه قائم (ع) را ظاهر كند، جنگي از ماه صفرآن سال تا ماه صفر سال آينده، واقع خواهد شد وآن جنگ، نشانگر زمان خروج مهدي است.»(1)
2- جاري شدن فرات دركوفه
اميرالمومنين (ع) فرمود:
«هرگاه فرات شكافته شود و آب، كوچه هاي كوفه را فراگيرد، شيعيان، خود را براي ملاقات با قائم آماده سازند كه اين حادثه، نزديكترين حادثه اي است كه دلالت برظهور دارد.»(2)
3- ظهور آتشي در آسمان
ابوبصير از امام صادق(ع) نقل كرده كه فرمود:
«هنگامي كه آتش را در آسمان ديديد كه از ناحيه مشرق، شبانه طلوع مي كند، در آن هنگام، فرج مردم خواهد رسيد و اين حادثه، مقدار كمي قبل از قيام قائم، رخ خواهد داد.»(3)
4- ظهور دست و صورتي در ماه
امام صادق (ع) فرمود:
«در آن سالي كه صيحه (ندايي آسماني از طرف جبرئيل امين كه فرياد بر مي آورد: آگاه باشيد! برگزيده خدا، مهدي آل محمد است، از او اطاعت كنيد.) شنيده مي شود - قبل از آن- در ماه رجب نشانه اي آشكار خواهد شد، داودبن سرحان، از امام (ع) سوال كرد. آن نشانه چيست؟ امام فرمود: صورتي در ماه، پديدار مي شود و دستي نيز آشكار مي گردد.»(4)
5- خورشيد و ماه گرفتگي، در ماه هاي رمضان و رجب آن سال
ابوبصير از امام صادق (ع) نقل كرده كه فرمود:
«نشانه هاي خروج مهدي، گرفتن خورشيد در سيزدهم و چهاردهم ماه رمضان است.»(5)
ام سعيد از امام صادق (ع) درخواست كرد كه نشانه اي براي خروج مهدي (ع) ذكر نمايد، امام (ع) فرمود:«زماني كه در شب چهاردهم ماه رجب، خوف واقع شد، آن زمان خروج قائم است.»(6)
6- در آن سال، بيست و چهار باران مي بارد
سعيدبن جبير نقل كرده:
«سالي كه مهدي در آن قيام مي كند، بيست و چهار باران مي بارد كه اثر و بركات آن ظاهر است.»(7)
شيخ مفيد (ره) در باب ذكر نشانه هاي ظهور، چنين مي گويد:
«تمام آنچه كه گفته شد، با باريدن بيست و چهارباران پشت سرهم، خاتمه مي يابد كه زمين مرده به واسطه اين باران ها زنده و بركاتش هويدا گردد و بعد از اين ماجرا، هر ناراحتي و مرضي از پويندگان حق و پيروان راستين حضرت مهدي (عج) رخت برمي بندد و طبق گفته روايات در اين بحبوحه است كه ياران آن حضرت از ماجراي ظهور آن بزرگوار از شهر مكه آگاه شده و جهت ياري وي متوجه آن حضرت مي گردد.»(8)

ج- فتنه ها و جنگ هاي سال ظهور
در سال ظهور و سال هاي نزديك به آن، فتنه ها و جنگ ها تا قيام حضرت مهدي (عج) ادامه مي يابد و چون ما در بحث ياران و دشمنان حضرت اين فتنه ها و جنگ ها را به تفصيل بررسي مي كنيم، اكنون به شمارش كردن آن حوادث، بسنده مي كنيم:
خروج اصهب در عراق (9)، خروج جرهمي در شام(10)، خروج قحطاني در يمن (11)، خروج سفياني در شام(12)، جنگ داخلي در حجاز (13)، ورود نيروهاي مغربي به مصر (14)، اختلاف غرب و روس (15)،ورود نيروهاي روس به عراق (16)، ورود نيروهاي غربي به فلسطين (17)، حركت پرچمهاي سياه از شرق(18)، به تسخير درآمدن چين و هند و روس (19)، ، قيام سيد حسني (20)، خروج سفياني (21)، قيام خراساني و شعيب بن صالح (22)، خروج گيلاني (23)، خروج عرف سلمي از تكريت عراق (24)، درگيري ابقع و اصهب (25)

حجت الاسلام و المسلمين سيدحسين تقوي

شناخت وجود مقدس امام زمان (عج)

من مات و هو لایعرف امامَهُ ماتَ میتةً جاهلیةً

كسی كه بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است

یكی از ویژگی‌های منتظر، شناخت و معرفت به امام زمان است نه فقط یادگیری نام‌ها و القاب و تاریخ ولادت و غیبت؛ بلكه معرفت داشتن به ویژگی‌ها و ابعاد وجودی حضرت و اندیشیدن در كلمات و اوامر حضرت و تأمل در حكمت نام‌ها و نشانه‌ها و علائم ظهور و شگفتی ولادت و حیات او، همچنین دانستن سبب و حكمت غیبت پر رمز و راز حضرت كه به یقین وقتی انسان معرفت به این موارد پیدا كرد و اهداف و آرمان‌های او را فهمید خود را برای عملی كردن اهداف امام زمان آماده می‌سازد و خشنودی او را به خشنودی خودش ترجیح می‌دهد و سعی می‌كند سرباز خوبی برای آن حضرت باشد.

از رسول اكرم(صلی الله علیه وآله وسلم) حكایت شده:
«من مات و هو لایعرف امامَهُ ماتَ میتةً جاهلیةً»«كسی كه بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است.»

از امام صادق(ع) نقل شده كه می‌فرمایند: «اگر دوران او را درك می‌كردم همه‌ی روزهای زندگیم را در خدمت به او می‌گذراندم.»7
وقتی پیامبران و امامان در خدمت به امام زمان پیشتاز هستند وقتی امام صادق(ع) آرزوی خدمت به ایشان را دارد و حضرت عیسی(علی نبینا وعلیه السلام) از آسمان فرود می‌آید تا او را یاری كند وظیفه‌ی شیعیان منتظر در خدمت به ساحت مقدس او چقدر است؟
بی‌تردید خادمین دوران ظهور، همان خادمین دوران غیبت‌اند.
آنها كه پس از ظهور شایستگی خدمت می‌یابند، همان‌هایی هستند كه در دوران غیبت، بر خدمت به امام و امت امام همت گماشته‌اند، و اهداف امام را سرلوحه‌ی زندگی خود قرار داده‌اند

ارتباط با وجود مقدس ولي عصر (عج) فقط از زواية‌ مسائل شخصي مطرح نيست. در عالم تكويني، او واسطة فيض الاهي و باب خدا است. دعا و عنايت خاصّ حضرت به شيعيان، چه در رفع مشكلات،‌ چه در دفع بلايا و چه در قضاي حوايج، گره گشا است و ...؛ اما همة اين ها در قلمرو ولايت تكوينيِ حضرت قرار دارد. براي حضرت افزون بر مقام ولايت تكويني، ولايت تشريعي نيز ثابت است. او در مقام ولي امر جامعه اسلامي است. هر چند در اين زمينه نيز مثل بسياري از زمينه هاي ديگر كم كار كرده و حقش را ادا نكرده ايم، در هر حال، اعتقاد اجماليِ خامي داريم كه بر اساس نظر اسلام، به ويژه در دستگاه فكري شيعه، خداوند متعالي همان گونه كه «رب تكويني» است، «رب تشريعي» نيز هست و قانون و مجري قانون را نيز بايد همو تعيين كند.
خداوند متعالي، امرِ قانونگذاري و تعيين مجريان قانون را در جامعه برعهده گرفته است. قوانين اجتماعي اسلام را وضع كرده و مجريان آن را نيز پيامبر اكرم و امامان (هم) قرار داده و كسي كه هم اكنون از سوي خداوند، متصدي اصلي براي ادارة جامعة اسلامي است، وجود مقدس ولي عصر (عج) است. همة‌ ما به ولايت تشريعيِ امام زمان (عج) به طور كلي تا اين اندازه اعتقاد داريم؛ اما پرسش اين است كه آيا در طولِ زمانِ غيبت ظاهري حضرت، مقامِ سرپرستي جامعة اسلامي و ولايت تشريعي او لغو شده است. آيا خداوند چنين خواسته است كه جامعة‌ اسلامي در آن دوران 255 ساله 1 كه جمعيت تمام مسلمانان به يك ميليون هم نمي رسيد، ولي امر و سرپرست داشته باشد، ولي در اين زمان كه جمعيت مسلمانان از يك ميليارد هم گذشته است، سرپرستي نداشته باشد؟! آيا خداوند در زمانة غيبت، مجريِ دستورهاي خود را تعيين نكرده است؟! آيا در اين دوران، مسلمانان و به ويژه شيعيان كه شمارشان بيش از صد ميليون نفر شده، به سرپرست و ولي امر نيازي ندارند؟! آيا در زمان غيبت كبرا، هيچ راه ارتباطي بين شيعيان و امام غايبشان نيست؟!
اين مطالب، به طور اجمالي و ارتكازي در باور تمام شيعيان وجود دارد كه زمان غيبت امام زمان (عج)،‌ اطاعت از دستور هاي مجتهد جامعِ شرايط واجب است. امام زمان (عج) وظيفة شيعيان را در زمانة غيبت، رجوع به عالمان و راويان حديث جامع شرايط تعيين فرموده است:
و اما در حوادثي كه برايتان واقع مي شود،‌ به راويان حديث ما مراجعه كنيد؛ همانا كه ايشان حجت من بر شمايند و من، حجت خدا بر ايشانم. بنابراين حديث شريف، در دوران غيبت، فقيهاي جامع شرايط و در صدر آن ها ولي فقيه كه شبيه ترين مردم به امام معصوم (ع) هستند، حجت هاي امام زمان (عج) بر شمرده مي شوند